در سال 1345 آقاى محمد تقى دانش‌پژوه نسخهء خطى اما ناقص ديگرى از الابنيه يافت و در ضمن مقالتى كه دربارهء اين نسخه در شمارهء 5 مجلهء راهنماى كتاب ( سال نهم ) نوشت آن را به اهل تحقيق شناساند و اكنون اين نسخه متعلق به كتابخانهء مجلس شوراى ملى است . آقاى دانش‌پژوه در وصف اين نسخه چنين مىنويسد : « اين نسخه به اندازهء ربعى است و به خط نسخ كهن گويا از سدهء 7 و 8 برخى جاها معرب با نشانهء سجاوندى در موضع وقف و با عنوانهاى شنگرف در كاغذ سمرقندى موريانه خورده و با جلدى فرسوده به اندازهء خشتى در 81 برگ 15 سطرى . . . در زير صفحهء آخر عبارتى آمده كه درست خوانده نمىشود و همين اندازه پيداست « به خط العبد محمود . . . فى تاريخ يوم ( اثنى ) و عشرين و تسعمائه » . اين تاريخ هم درست روشن نيست . شايد سبعمائه باشد . . اين نسخه از آغاز در وصف « باقلى » افتاده و چنين است « انگيزد سخت و گرچه سخت نيك‌پزى هم باذ كردن از وى بشود . . . » برابر با س 10 ص 55 نسخهء چاپ عكس بنياد فرهنگ و مىرسد به « باب اللام اللبن شيرست و او را ميل به اعتدالست لكن با سردى و رطوبت ميل بيش كند و تن فربه گرداند چون صافى و پاكيزه بود و اندكى جلا دهد و خوش‌بوى بود و تر گرداند تن را . . . ( در آخر صفحهء ششم پس از اينجا . ) و پنير كهن اندر معده بسيار بپايد بايدكى با انكبين سعترى ( در نسخهء وين - صعترى ) خورند و اين ( ص 10 س 2 قسمت دوم چاپ بنياد فرهنگ « 1 » ) » آقاى محبوبى اردكانى در پايان الابنيه مصحح شادروان استاد احمد بهمنيار كه پس از اين شرح آن خواهد آمد جدولى تحت عنوان « نسخه بدل‌ها » ترتيب داده و در آنجا به مقايسهء نسخهء خط اسدى و نسخهء كتابخانهء ملى پرداخته و در مقدمه جدول دربارهء نسخهء اخير نوشته است : « نسخهء مزبور از اول و آخر دو سطر ناقص است . آغاز آن از ثلث آخر سطر پنجم صفحهء 41 كتاب حاضر است و پايان آن تا آخر

--> ( 1 ) - مجلهء راهنماى كتاب ، سال نهم ، شمارهء پنجم ، ص 491 - 493 .